Przejdź do treści
Cała strona · Podręcznik · szkoła średnia

NOWA MATeMAtyka 1. Zakres podstawowy i rozszerzony — strona 319

rozdział 7. Funkcja kwadratowa · temat „7.2. Przesunięcie wykresu funkcji $f(x)=ax^2$ o wektor” · 3 zadania z rozwiązaniem

Rozwiązania: opracowanie własne

Ćwiczenie 1

W ramach ćwiczenia trzeba rozpoznać cztery pionowe przesunięcia parabol skierowanych w górę lub w dół, wykonać szkice i z wysokości wierzchołków podać zbiory wartości.

4 podpunkty

zgodne z kluczem
Pokaż rozwiązanie
Do zeszytu

Każdy wykres otrzymujemy z paraboli y=ax2y=ax^2 przez przesunięcie pionowe.

a) y=x2−3y=x^2-3: przesunięcie o 33 jednostki w dół. Wierzchołek (0,−3)(0,-3), ramiona w górę, więc f(x)⩾−3f(x)\geqslant-3.

b) y=x2+1y=x^2+1: przesunięcie o 11 jednostkę w górę. Wierzchołek (0,1)(0,1), ramiona w górę, więc f(x)⩾1f(x)\geqslant1.

c) y=−2x2−4y=-2x^2-4: przesunięcie paraboli y=−2x2y=-2x^2 o 44 jednostki w dół. Wierzchołek (0,−4)(0,-4), ramiona w dół, więc f(x)⩽−4f(x)\leqslant-4.

d) y=−2x2+2y=-2x^2+2: przesunięcie paraboli y=−2x2y=-2x^2 o 22 jednostki w górę. Wierzchołek (0,2)(0,2), ramiona w dół, więc f(x)⩽2f(x)\leqslant2.

Odpowiedź

a) [−3;∞)[-3;\infty); b) [1;∞)[1;\infty); c) (−∞;−4](-\infty;-4]; d) (−∞;2](-\infty;2].

Rozwiązanie: opracowanie własneWeryfikacja: zgodne z kluczem

Ćwiczenie 2

Najważniejsze jest, aby narysować cztery poziome przesunięcia parabol w obu kierunkach ramion i z odciętej każdego wierzchołka wskazać przedziały monotoniczności.

4 podpunkty

zgodne z kluczem
Pokaż rozwiązanie
Do zeszytu

W postaci a(x−p)2a(x-p)^2 wierzchołek paraboli ma współrzędne (p,0)(p,0). Dla a>0a>0 funkcja maleje do wierzchołka, a potem rośnie; dla a<0a<0 — odwrotnie.

a) p=−3p=-3, a>0a>0: funkcja maleje w (−∞;−3](-\infty;-3] i rośnie w [−3;∞)[-3;\infty).

b) p=1p=1, a>0a>0: funkcja maleje w (−∞;1](-\infty;1] i rośnie w [1;∞)[1;\infty).

c) p=−2p=-2, a<0a<0: funkcja rośnie w (−∞;−2](-\infty;-2] i maleje w [−2;∞)[-2;\infty).

d) p=2p=2, a<0a<0: funkcja rośnie w (−∞;2](-\infty;2] i maleje w [2;∞)[2;\infty).

Odpowiedź

a) maleje w (−∞;−3](-\infty;-3], rośnie w [−3;∞)[-3;\infty);
b) maleje w (−∞;1](-\infty;1], rośnie w [1;∞)[1;\infty);
c) rośnie w (−∞;−2](-\infty;-2], maleje w [−2;∞)[-2;\infty);
d) rośnie w (−∞;2](-\infty;2], maleje w [2;∞)[2;\infty).

Rozwiązanie: opracowanie własneWeryfikacja: zgodne z kluczem

Ćwiczenie 3

Uczymy się tutaj, jak z postaci kanonicznej trzech funkcji odczytać przesunięcie paraboli bazowej, zaznaczyć wierzchołki i naszkicować wykresy.

3 podpunkty

brak w kluczu
Pokaż rozwiązanie
Do zeszytu

Każdy wzór ma postać (x−p)2+q(x-p)^2+q, więc wierzchołek paraboli to (p,q)(p,q), oś symetrii ma równanie x=px=p, a ramiona są skierowane w górę.

a) Wierzchołek (3,−2)(3,-2), oś x=3x=3. Punkty kontrolne: (2,−1)(2,-1), (4,−1)(4,-1), (1,2)(1,2), (5,2)(5,2). Miejsca zerowe: x=3±2x=3\pm\sqrt2.

b) Wierzchołek (−2,1)(-2,1), oś x=−2x=-2. Punkty kontrolne: (−3,2)(-3,2), (−1,2)(-1,2), (−4,5)(-4,5), (0,5)(0,5). Wykres nie przecina osi OXOX.

c) Wierzchołek (2,−1)(2,-1), oś x=2x=2. Punkty kontrolne: (1,0)(1,0), (3,0)(3,0), (0,3)(0,3), (4,3)(4,3).

Zaznaczenie tych punktów i połączenie ich gładką krzywą daje wymagane szkice.

Odpowiedź

a) W=(3,−2)W=(3,-2), oś x=3x=3; b) W=(−2,1)W=(-2,1), oś x=−2x=-2; c) W=(2,−1)W=(2,-1), oś x=2x=2. Wszystkie parabole mają ramiona skierowane w górę; punkty potrzebne do szkicu podano w rozwiązaniu.

Rozwiązanie: opracowanie własneWeryfikacja: brak w kluczu