NOWA MATeMAtyka 1. Zakres podstawowy i rozszerzony — strona 243

Nie istnieje jeden zestaw kątów wspólny dla wszystkich skoczni: profil jest projektowany dla jej rozmiaru i prędkości najazdu, a konkretna skocznia otrzymuje homologację. W przepisach FIS części profilu oznacza się m.in. przez $\gamma$ (prosty odcinek rozbiegu), $\alpha$ (próg) oraz $\beta_0,\beta_P,\beta,\beta_L$ (kolejne nachylenia grzbietu i zeskoku).

Orientacyjnie dla współczesnych dużych obiektów:

• rozbieg jest zwykle nachylony o około $30^\circ$–$38^\circ$;
• próg nadal opada, ale znacznie łagodniej — zwykle około $10^\circ$–$11^\circ$;
• grzbiet skoczni jest łukiem, a nie jednym odcinkiem prostym: od niewielkiego nachylenia bezpośrednio pod progiem przechodzi ku około $35^\circ$–$37^\circ$ przy początku właściwej strefy lądowania;
• zeskok ma największe nachylenie w okolicy punktów $P/K$, zwykle około $35^\circ$–$38^\circ$, a dalej łagodnieje w kierunku HS do około $30^\circ$–$32^\circ$ i przechodzi w wybieg.

Przykłady pokazują, że są to zakresy, a nie stałe: certyfikat FIS skoczni HS 106 w Predazzo podaje $\gamma=30^\circ$, $\alpha=10{,}5^\circ$, $\beta_P=36{,}44^\circ$, $\beta_K=34{,}99^\circ$ i $\beta_L=31{,}4^\circ$. Dla mamuciej skoczni w Vikersund materiały FIS podają odpowiednio rozbieg $36^\circ$, próg $10{,}8^\circ$, najbardziej stromą część lądowania $38^\circ$, punkt K $35^\circ$ i HS $32^\circ$.

Źródła: przepisy FIS — opis profilu, art. 411.2–411.3, certyfikat FIS Predazzo HS 106, materiał FIS o Vikersund.